Пахмурным асеннім днём каля старога, савецкіх часоў, панурага аблезла-шэрага пяціпавярховага дома нічым не адметны малады чалавек у паношаным і выцвілым сінім спартыўным касцюме (было дастаткова цёпла, каб знаходзіцца на дварэ ў такім адзенні) з напружаным, заклапочаным тварам калупаўся ў маторы таксама сіняй і гэткай жа не пашкадаванай жыццём, абшарпанай, мятай і бруднай легкавой машыны. Побач тапталася, соваючы ўперад-назад вазок з двайнятамі, спадарожніца жыцця гэтага беднага аўтамабіліста, да пары яму невыразная, несамавітай знешнасці, няхітра апранутая і таксама не ў гуморы. Зрэшты, гэта мякка сказана, «не ў гуморы». Яна проста кіпела і несупынна даймала маладога чалавека папрокамі і патрабаваннямі:
— Ну, колькі ты будзеш корпацца? Доўга мне яшчэ чакаць? Мы як дамаўляліся, ты дзеля чаго ў водпуск ішоў — каб з рахаллем* гэтым важдацца, ці дзяцей глядзець, каб я адпачыла?
