Няўмольнасць часу. Фотаэцюд

У літаральным сэнсе: маліся не маліся, а мінуўшчына не дагоніць і не вернешся ў яе.

Рэшткі царквы Пятра і Паўла XVIII — XIX стст. у аграгарадку Вішоў Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці. Фотаздымкі і відэазапіс 2022 года (здымаў тады, публікую цяпер).

Выданне кніг у Беларусі за грошы аўтара

(Ніжэйпрыведзеныя звесткі актуальныя на кастрычнік 2026 года. Пазней сітуацыя можа змяніцца. А можа і застацца ранейшаю.)

Я дапамог выдаць ужо дзевяць кніг (першую — у 2017 годзе) розным людзям: рэдагаваў, карэкціраваў (магчыма, вам больш даспадобы слова «карэктаваў», але я аддам перавагу акадэмічнай форме), вярстаў (г.зн. рыхтаваў на камп'ютары канчатковы варыянт, які заставалася толькі надрукаваць у тыпаграфіі і пераплесці), падбіраў выдавецтва, вёў перамовы з ім ад імя аўтара, а калі наставаў час складаць дамову, адыходзіў, бо патрэба ў маёй дапамозе адпадала.

У Беларусі могуць істотна змяніць фармат літаратурных СМІ

З 2027 года «ЛіМ» стане дадаткам да «Звязды». Гэта паведаміла само літаратурнае выданне 30.10.2026 са спасылкай на міністра інфармацыі Дзмітрыя Жука — у нататцы пра яго сустрэчу са студэнтамі філфака БДУ.

Нядзельны досвітак

Калі вам няма 18 гадоў, то не чытайце гэты верш, бо ў ім згадваецца алкаголь.

Дзяцел на хваіне

Кастрычнік, 2026, лес.

Размахнулася банальнасць на газетны разварот

Прачытаўшы ў «ЛіМе» за 09.10.2026 старонкі «Паэзія» і «Проза» (8-я і 9-я адпаведна, разварот), я зажурыўся: няўжо наша сучасная літаратура такая бедная, бясколерная, безнадзейная, што друкаваны орган Саюза пісьменнікаў не мае чым годна прэзентаваць яе лірычны і эпічны (вершавальніцкі і апавядальніцкі) кампаненты?

Балесная ўсмешка неспатоленай жарсці

На самаробнай поліэтыленавай абгортцы купленага ў студэнцкія гады філасофскага слоўніка (я тады часта засцерагаў свае кнігі такім чынам ад пэцкання і драпання, калі пазычаў іх каму-небудзь або цягаў на заняткі) убачыў невялічкую, прымітыўна, схематычна намаляваную сіняй шарыкавай асадкаю незразумелую круглую істоту з усмешкай і гулліва, танцавальна раскінутымі ручкамі ды ножкамі — ці то кветка рамонкападобная, ці то аблачынка.

Язык у мове не схаваўся?

Падазраю, што эсэ, змешчанае на дзявятай старонцы «ЛіМа» за 09.10.2026, напісалі на рускай мове і для апублікавання пераклалі, прычым не праз штучны інтэлект ці які-небудзь іншы сэрвіс, а па-даўняму — цярпліва ціскаючы клавішы камп'ютара ў рэжыме Insert (замяшчэнне: кожная толькі што набраная літара аўтаматычна знішчае тую, на замену якой прыйшла). Іначай як можна было двойчы пераблытаць «э» і «е», раскіданыя па розных зонах клавіятуры?

Пажадайце не смачна есці, а захоплена чытаць

Убачыўшы ў «ЛіМе» за 02.10.2026 абвестку пра розыгрыш вафельніц і грыля сярод падпісчыкаў, я на імгненне зніякавеў, бо прыгожае пісьменства не асацыіруецца ў мяне ні з кулінарыяй, ні з халявай.

Мая сорак сёмая восень

Недаспелыя маліны ў пачатку кастрычніка: чакай і спадзявайся — калі не прыціснуць маразы, мецьмеш асалоду з водарам і смакам лета. Можа, і я не ўсё яшчэ страціў — маю шанцы ўвасобіць што-нішто з неўвасобленага?

© Сяргей Абрамовіч, 2026