Біблія — школа атэізму

У маім савецкім дзяцінстве я чуў ад дарослых, што на небе жыве Бог, што ён карае за грахі і што пра яго нельга нікому гаварыць, бо могуць выгнаць са школы, а бацькоў — з працы (немаўлём мяне, як гэта шмат хто тады рабіў, таемна пахрысцілі ў царкве). Было яшчэ некалькі забабонаў накшталт таго, што нельга пляваць у правы бок, а можна толькі ў левы, бо чалавека заўсёды і ўсюды каля правай рукі суправаджае анёл, а каля левай — чорт. Я верыў ва ўсю гэтую лухту, адначасова абагаўляў Леніна і ганарыўся тым, што з'яўляюся «октябрёнком»*.

На што я не шкадаваў бы грошай, маючы іх? На СМІ сваёй мары

Калі б сыпаліся мне з неба, то, вядома ж, наладзіў бы дасканалы, выкшталцоны, да гламуру камфортны побыт і жыў бы прыгожа без клопату пра хлеб надзённы. Але такое існаванне зрабілася б не мэтаю, а фонам, на якім я са смакам, з эстэтычнай асалодаю, з радасцю пераможцы штодня ўзводзіў бы на п'едэстал, ушаноўваў бы і апяваў тое, чаго мне заўсёды не стае, — праўду і прыгожае слова.

Шчасце для няўдачніка

Ці мажліва дзе-небудзь на сярэдзіне жыццёвага шляху адчуваць сябе шчаслівым, калі зарабляеш толькі на ежу, не маеш прызнання сваіх талентаў і заслуг, не можаш пахваліцца ладным пералікам пакаштаваных у ложку прыгажунь?

Богу пакланіцца ці сабаку дагадзіць?

На Вялікдзень па інтэрнэце гуляюць ролікі: чарада вернікаў з кошыкамі стаіць на дварэ ў чаканні святара, які асвеціць прысмакі, уздоўж яе валачэцца сабака, ласа паглядае на кожны кош і яго ўладальніка, але ўсе жывёліну адганяюць, ніводзін прыхаджанін не частуе.

Юрыспрудэнцыя — монстр, выгадаваны старажытнай субкультурай

Галоўным прызначэннем прававой сістэмы любой краіны пазіцыянуецца забеспячэнне законнасці і справядлівасці. Праваахоўныя органы і суды самаідэнтыфікуюцца як служыцелі закону. У канстытуцыях і іншых нарматыўна-прававых актах дзяржаў дэкларуецца роўнасць усіх грамадзян перад законам, аднолькавыя правы і магчымасці для ўсіх.